Natuurlijk kijk ik vanaf vanavond ook weer naar House of Cards, want je moet bijblijven en het is natuurlijk een enerverend verhaal van de anti-held die aan de macht komt en van bad boy een worst man wordt. En natuurlijk kijk ik omdat ik interesse heb in politiek en in politieke macht en politieke spelletjes, sorry, onderhandelingen.
En de politieke spelletjes is the USP van House of Cards: hier zie je hoe dat werkt bij hooggeplaatste presidenten. En daar haak ik af. Ik ben een van die mensen die blijven geloven in de gedachte dat een politicus macht wil om iets in de samenleving te bewerkstelligen, en niet alleen om macht te hebben. Want wat heb je nou aan macht als je er niets mee zou kunnen doen.
En House of Cards wordt maar de hemel ingeprezen, want Claire is toch eigenlijk Hillary en heeft die Underwood met al zijn kinderachtig narcisme niet heel veel weg van Donald Trump. Welk een voorspellende gaven. Maar Frank Underwood is veel meer een beeld dat Trump schept van politici dan dat hij Trump zelf zou zijn. Juist Trump ziet politici als corrupte, pluche en macht najagende zakkenvullers, in plaats van dat het mensen zijn die een plan hebben om iets te doen met de samenleving, zoals die corrupte zooi opruimen.
House of Card: Trump had het niet beter kunnen doen!
