De cursus heet, nogal prozaïsch, Media in de Maatschappelijke Context, en geven we, omdat het niet meer goed past in het curriculum, voor de laatste keer. Vier jaar geleden was het de meest standaard-cursus van de hele opleiding Communicatiewetenschap: acht weken met twee hoorcolleges door drie docenten, een uurtje responsie en een tentamen.
Drie jaar gelden hebben we het omgevormd tot een cursus met een simulatiespel: de studenten bouwen een nieuw mediasysteem op voor 2026 en nemen de rol aan van verschillende stakeholders: publieksgroepen, overheidsinstanties, mediaproductiebedrijven en mediabureaus. Ze produceren position papers over wat ze willen en wat ze bieden en zetten die in een wiki op Blackboard. Dat klinkt al heel hip, maar het hoogtepunt ligt aan het eind van de cursus: de onderhandelingssessie waarin de stakeholders proberen hun specifieke belangen uit het vuur te slepen.
Gisteren was het weer zover. Na de introductie vlogen de groepjes studenten alle kanten uit, op zoek naar de groep babyboomers, de overheidsinstantie SAMEN, het mediabureau Connaction of productiebedrijf BoerEnWolf. Anderhalf uur lang verhitte discussies, soms resulterend in een welgemeende handshake.
Mijn hoogtepunt op deze dag kwam toen een studente nog even wat kwam ophalen van haart tafeltje. Gehaast, want er moest veel onderhandeld worden. En terwijl ze halsoverkop weer terugliep naar haar groepje zei ze, half in zichzelf, maar duidelijk hoorbaar: “Leuk!”
Een groter compliment kan ik me niet voorstellen.
Hier een filmische impressie van de onderhandelingen van vorig jaar
carlosmediablog 