June 2019 – carlosmediablog

The Good, the Bad, and the Undiscovered #6

June 30, 2019June 30, 2019 carlosmediablogLeave a comment

Iedere week selecteert Spotify voor een afspeellijst nummers die ik waarschijnlijk wel leuk vind, maar niet ken (lees: nog niet heb afgespeeld). De lijst heet Discover Weekly. Dus: Dank je Spotify!

In deze blog kies ik drie suggesties die ik deze week heb gekregen: the good, the bad, and… the undiscovered. Een fantastisch nummer; een die niet echt ‘mijn ding’ is; en een die ik totaal niet verwachtte, maar die wel iets heeft.

The Good,

Graham Parker – Protection

We spreken jaren 1979. De jaren tachtig zijn in aantocht. Het ergste wat een muzikant in de jaren tachtig kan overkomen is kortsluiting, want dan doet de synthesizer het niet, en dan ontbreekt niet alleen de melodie, maar vooral ook het ritme aan ieder nummer. Maar niet bij Graham Parker! Lekker tegen de keer in bleef Graham Parker de pubrocker die hij in die late jaren zeventig was. Lekker meegolven op de golfjes die de punk rond die tijd met zich meebracht.

The Bad,

Kronos Quartet/Sam Amidon – I See the Sign

Deze week niet zo veel heel ‘slechte’ tracks waarvan Spotify wil dat ik ze discover. Keuze uit the Czars en John Grant die fanatiek de neuzen van hun schoenen bestuderen; ook wel weer een instrumentaaltje en een laatste nummer van een live-optreden in een cheesy jazz club. Maar waar ik echt niet van onder de indruk kan raken is de folk song die Sam Amidon zingt met ondersteuning van het Kronos Quartet. Het idee is duidelijk: een grensoverschrijdende poging tot fusie van klassiek/avant garde en de grass roots uit de VS of Ierland. Voor mij net iets te veel een rafelrandje

& the Undiscovered

Odyssey – Quiero Saber

Odyssey is niet het discogroepje van veertig tot vijftig jaar terug, maar een obscuur groepje Californiërs. Geruchten gingen dat ze iets met the Turtles te maken hadden, maar dat bleek niet het geval. En als dat het meest opmerkelijke is dat Allmusic.com over je kan vertellen ben je in ieder geval undiscovered gebleven. Waarom dan Quiero Saber in deze lijst? Omdat de stem van de zanger van Odyssey als twee druppels water lijkt op die van Jimmie Dale Gilmore, en die stem is nagenoeg niet te imiteren. Luister eens naar The Flatlanders of ga komende oktober naar Rambin’ Roots waar Jimmie Dale Gilmore optreedt met Dave Alvin.

The Good, the Bad, and the Undiscovered #5.0

June 23, 2019June 30, 2019 carlosmediablogLeave a comment

Every week Spotify produces a list of songs I probably like, but don’t really know (read: haven’t played so far). This goes under the title Discover Weekly. So far: thank you Spotify!

In this blog I pick three suggestions from this list every week: the good, the bad, and the undiscovered. A great song; one that I do not really like (why is it in this list?); and one that is completely unexpected.

The Good,

Johnnie Allan – Promised Land

I adore authentic music. Simple, nog flashy arrangements with seven minutes long guitar solos or multifarious synthesizer arrangements. So, this week just rock ‘n roll from cajun country. No explanation, just exaltation. And the swamp feeling, of course.

The Bad,

Kate Bush – Rocket Man

Kate Bush, Brilliant! Elton John, Famous! So why are they figuring in The Bad?
Not because Elton John often has been set away as a guilty pleasure – correctly so, just think of the quasi-engaged Nikita.
But now that Elton John is at the end of his great career – think of a host of other songs – he is honored with an album on which world stars of pop music play Elton John covers. Some are passable, or exceptional at least. Kate Bush however, with her decaying voice, presents Rocket Man in a reggae version. Rock bottom, I would say.

and The Unexpected

Chuck Prophet – Jesus was a social drinker

Jesus was a Social Drinker”, pure Click Bait! And good for a smile on my face. Chuck Prophet – no, it’s said to be his real name – became known in the eighties because of his work with Green on Red. And with his lyrics he transports Jesus to the 21st century. Almost good for conversion…

He never had a laptop
A spiral notebook or even a pen
But he wrote a best-selling novel, yes he did
Disappeared and was never heard from again

He was an all-around decent dude
But he had his share of rough nights
And the more I learn about him
Well, the more respect I have for the guy

The Good, the Bad, and the Undiscovered #5

June 23, 2019June 23, 2019 carlosmediablogLeave a comment

Iedere week selecteert Spotify voor een afspeellijst nummers die ik waarschijnlijk wel leuk vind, maar niet ken (lees: nog niet heb afgespeeld). De lijst heet Discover Weekly. Dus: Dank je Spotify!

The Good,

Johnnie Allan – Promised Land

Ik houd van authentieke muziek. Simpel, geen rambam met moeilijke arrangementen en ellenlange gitaarsolo’s wisselende ritmes en bedachte synthesizerthema’s. Vandaar deze week een ode aan de Rock ‘n Roll met een Cajuninslag. Geen uitleg, gewoon genieten. Het swampgevoel krijg je er – zeker met dit weer – vanzelf bij.

The Bad,

Kate Bush – Rocket Man

Kate Bush, dat is toch een naam! En Elton John is ook een getalenteerd singer, songwriter en pianist. Natuurlijk in samenwerking met Bernie Taupin. Maar waarom dan The Bad?
Niet omdat ze vaak verguisd zijn, en niet eens ten onrechte, denk b.v. aan het quasi-geëngageerde Nikita. Maar nu Elton John aan het eind van zijn carrière staat – een met hoogte- en dieptepunten, wordt hij geëerd met een album waarin wereldsterren zijn repertoire coveren. Er zitten verdienstelijke, of minstens opmerkelijke covers bij, maar Kate Bush die met afnemend stemvermogen een reggae-versie maakt van Rocket Man, lijkt me toch een voorlopig dieptepunt in ieders oeuvre.

& the Undiscovered

Chuck Prophet – Jesus was a Social Drinker

“Jesus was a Social Drinker”, zo’n titel trekt mijn aandacht, en een kleine glimlach op mijn gezicht. Chuck Prophet – is dat echt geen pseudoniem – werd in de jaren tachtig bekend met Green on Red.
En met zijn tekst brengt hij Jezus naar de huidige tijd – je zou bijna bekeerd worden:

He never had a laptop
A spiral notebook or even a pen
But he wrote a best-selling novel, yes he did
Disappeared and was never heard from again

He was an all-around decent dude
But he had his share of rough nights
And the more I learn about him
Well, the more respect I have for the guy

Hello world!

June 23, 2019 carlosmediablog1 Comment

Welcome to WordPress. This is your first post. Edit or delete it, then start writing!

The Good, the Bad, and the Undiscovered #4

June 16, 2019 carlosmediablogLeave a comment

Iedere week selecteert Spotify voor een afspeellijst nummer die ik waarschijnlijk wel leuk vind, maar niet ken (lees: nog niet heb afgespeeld). De lijst heet Discover Weekly. Dus: Dank je Spotify!

The Good,

Gram Parsons – Brass Buttons

Deze week was ‘the Good’ al na twee maten duidelijk: Gram Parsons met Brass Buttons van zijn album Grievous Angel. Een van mijn favorieten, zowel het nummer als het album als de artiest. Grievous Angel is het tweede album, en daarmee eigenlijk het laatste van de grote inspirator van de Country Rock. Countrymuziek was vastgelopen in gladde arrangementen en Gram Parsons bracht er weer spanning in. Misschien niet in dit o zo relaxte nummer dat alles in zich heeft wat een countrylied country maakt, maar zeker wel in het nummer waarmee de elpee opent: Return of the Grievous Angel:

Won’t you scratch my itch
Sweet Annie Rich
And welcome me back to town

The Bad,

Jimmy Webb – Lullabye

Waar haalt Spotify dit nu weer vandaan. De Discover Weekly lijst opent met pianogetingeltangel uit een verlopen restaurant: Jimmy Webb speelt Lullabye (Goodnight My Angel) en doet dat op de minst spannende manier. Terwijl Jimmy Webb ook een paar klassiekers op zijn naam heeft staan. Niet als pianist, maar als songwriter: Wichita Lineman, Galveston en het wonderbaarlijke McArthur Park. En dan is deze ‘bad’ voor mij toch ook weer een discovery, want op het album Ten Easy Pieces heeft Jimmy Webb zijn eigen nummers in zijn eigen interpretatie aan zijn eigen piano gespeeld, en dat klinkt heel anders dan Glen Campbell, Richard Harris of Donna Summer.

& the Undiscovered

Dion – Born To Be With You

Ik was een jaar of twaalf toen mijn top-40-aandacht getrokken werd door een muur van geluid. Ik ervaarde dat al voordat ik überhaupt wist dat Phil Spector en zijn Wall of Sound bestonden. Dave Edmunds is bij mij altijd blijven hangen, ook al waren zijn overige nummers volkomen anders, of misschien juist daarom: authentieke, ongecompliceerde rock ‘n roll. Ik heb het een keer live mogen meemaken in de Nijmeegse Stevenskerk.
Dat Dion – DeMucci, van The Belmonts – dit nummer ook heeft gecoverd, na de weergaloze uitvoering van the Chordettes in 1958, wist ik niet. Misschien ga ik hem ook weer vergeten. Het heeft niet het pure van the Chordettes of de vettigheid van Dave Edmunds, maar luister het een paar keer en je gaat genieten van de sax, de wanhoop in Dions stem en zeker van die ene bekkenslag.

The Good, the Bad, and the Undiscovered #4.0

June 16, 2019 carlosmediablogLeave a comment

Every week Spotify produces a list of numbers I probably like, but don’t really know (read: haven’t played so far). This goes under the title Discover Weekly. So far: thank you Spotify!

The Good,

The Good for this week was a no-brainer. Only two bars, and it was clear: Gram Parsons’ Brass Buttons from the album Grievous Angel is this week’s Good. One of my favorites: the song, the album, and the artist. Grievous Angel is Parsons’ second album, and thus the last one, actually. With only two albums Parsons became the great inspiration for the country rock. Country music was stuck in a mud of violin arrangements and easy listening. Gram Parson brought back some excitement. Not so much in this relaxed number, as country as country can be, but definitely in the opening track of the album: Return of the Grievous Angel:

Won’t you scratch my itch
Sweet Annie Rich
And welcome me back to town

The Bad,

Why torturing me with muzak, Spotify? My Discover Weekly list opens with piano-esque background music from some run down restaurant: Jimmy Webb plays Lullabye (Goodnight My Angel) in the least exciting way. The man who wrote memorable classics such as Wichita Lineman, Galveston, and of course McArthur Park.
And in a way this ‘bad one’ is a discovery for me as well, because it led me to the album Ten Easy Pieces, on which Jimmy Webb plays his own songs, in his own interpretation, on his own piano. And that is totally different from the way Glen Campbell, Richard Harris and Donna Summer treated them.

and The Unexpected

I must have been ten or twelve years old, when in between all the top 40 songs, my attention was drawn to a wall of sound. And that was long time before I knew about Phil Spector and his Wall of Sound. It really sounded like it. And thus, Dave Edmunds has always stayed in my musical memory. Even though none of his other songs has any resemblance to Born to be with you. Or maybe that is the reason why I love him: Dave Edmunds plays authentic, uncomplicated rock ‘n roll with his picking guitar. One time I had the pleasure to experience that in a church in my home town, Nijmegen.
The fact that Dion – DeMucci, from the Belmonts – has covered this song, escaped me. And maybe it will escape me again. It is not the pure voice of the Chordettes, nor the fat sound of Dave Edmunds, but just listen to it, and let yourself be surprised by the sax, the desparation in Dion’s voice, and definitely that one hit on the hi-hat.

The Good, the Bad, and the Undiscovered #3

June 6, 2019 carlosmediablogLeave a comment

Iedere week selecteert Spotify voor een afspeellijst nummer die ik waarschijnlijk wel leuk vind, maar niet ken (lees: nog niet heb afgespeeld). De lijst heet Discover Weekly. Dus: Dank je Spotify!

The Good,

“Yeah yeah we’re the Monkees”, zong ik toen ik acht was. The Monkees waren een mislukte poging tot Amerikaanse Beatles. De eerste instant-popgroep die ook nog eens zijn grootste faam kreeg door een televisie comedy, een lachfilm. Pas jaren later kreeg Michael Nesmith de waardering die hij verdiende: een getalenteerd singer songwriter. Het liedje Rio bewijst dat de eer terecht is. Een beetje banaal, maar wel lekker. En op het eind laat Nesmith zien dat hij de humor van the Monkees nog heeft, met een epiloogje dat ergens doet denken aan Monty Python, of the Young Ones:

Reno? Why Reno?
Not Reno, dummy.
Rio, Rio de Janeiro.

The Bad,

Ik ben gek op muziek, maar met Sergio Mendes heb ik helemaal niks, en aan Brasil 66 heb ik zelfs een hekel. Ik raak bijna fysiek geïrriteerd. Het doet me denken aan easy listening programma’s en aan muzikale intermezzo’s tussen culturele thema’s voor oude mensen. Maar zelfs nu ik zelf oud ben. Nee, Spotify, les nummer 1: geen up tempo Latin muziek met hinderlijke ritmes voor Carlo. Zelfs niet als die muziek een veelbelovende titel heeft als Chelsea Morning.

& the Undiscovered

Judy Henske, Judy Wie? Is dat een nieuw onontdekt R&B-fenomeen? Nee, dit nummer komt uit 1965. Maar waarom heb ik het dan nog nooit gehoord??? Toen ik maandag dit lied uit de lijst hoorde, liet ik direct alles uit de handen vallen. Een stem als Nina Simone. Judy Henske doet dit hartverscheurende lied van Billy Holiday alle eer aan. Till the Real thing Comes Around, diep doorvoeld, maar toch met een knipoog:

I’d lie for you
I’d cry for you
I’d lay my body down and die for you
If that isn’t love, it will have to do
Until the real thing comes along

The Good, the Bad, and the Undiscovered #3.0

June 4, 2019June 6, 2019 carlosmediablogLeave a comment

Every week Spotify produces a list of numbers I probably like, but don’t really know (read: haven’t played so far). This goes under the title Discover Weekly. So far: thank you Spotify!

The Good,

“Yeah yeah we’re the Monkees”, I sang when I was eight years old. The Monkees were a failed American effort to challenge the Beatles. The first prefab pop group resting heavily on a sitcom. It was only years later that Michael Nesmith was honored as a talented songwriter. This song Rio proves his talent. Laid back, a bit corny, but a great song. And in the end it proves Nesmith’s sense of Monkee-humor with a Monty Python like epilogue:

Reno? Why Reno?
Not Reno, dummy.
Rio, Rio de Janeiro.

The Bad,

I like music, no, I love it, but Sergio Mendes is way out of my comfort zone, and Brasil 66 even more. I become irritated almost physically. It reminds me of easy listening radio programs, musical intermezzos in an adult-oriented cultural information show. Always what to me is an obnoxious rhythm. Some people think cilantro/coriander tastes like soap, I don’t like (most of) Latin music. Sorry, Spotify. Lesson #1, no up-tempo Latin music for Mr. Hagemann! Not even if the song has a promising title such as Chelsea Morning.

& The Undiscovered

Judy Henske, Judy Who… is that a new R&B diamond in the rough? No this record is from 1965. Why haven’t I ever heard it??? This song made me stop working immediately last monday when I first listened to the list. A voice, almost like Nina Simone’s. Judy Henske does totally right to this heart-wrecking Billie Holiday song Till the real thing comes along. Heart-wrecking for sure but with a small nudge:

I’d lie for you
I’d cry for you
I’d lay my body down and die for you
If that isn’t love, it will have to do
Until the real thing comes along

The Good, the Bad, and the Undiscovered #2.0

June 1, 2019 carlosmediablogLeave a comment

Every week Spotify produces a list of numbers I probably like, but don’t really know (read: have played so far). This goes under the title Discover Weekly. So far: thank you Spotify!

The Good,

This week’s good is a bit of cheating. Of course a lot of songs in the Discover list are good, and sometimes really good. But this weeks Good record is sung by Gretchen Peters, and of course, the fact that Gretchen sang in Merleyn in Nijmegen on May 3rd has helped Arguing with Ghosts to become The Good for this week. What a voice, what a song, what an atmosphere! And some lyrics:

The years go by like days
Sometimes the days go by like years
And I don’t know which one I hate the most
At this same old kitchen table
In this same old busted chair
I’m drinking coffee and arguing with ghosts
Arguing with ghosts

The Bad,

Why is Old Hannah’s – The Way Light Falls Upon Water in the Discover Weekly list? It has every element in it that I dislike: whisper singing, an ambient flute, synthetic drums, and above all: autotune (it should be forbidden, like doping in sports). Of course… Old Hannah is said to be an Irish folk group. However it sounds like the Irish folksy, ambient sound of Enya, more than the rootsy Irish folk I may prefer.

& The Undiscovered

How can the Everly Brothers ever be undiscovered? Well, I was really surprised by the sound of The Cactus Blossoms, and their song Traveler’s Paradise. You might call it a cheap imitation of Don and Phil, but these brothers (yes, they are brothers) make no secret of their admiration for the Everly’s. And what’s wrong with a good copy (without becoming a tribute band…)?

The Good, the Bad, and the Undiscovered #2

June 1, 2019June 1, 2019 carlosmediablogLeave a comment

Iedere week selecteert Spotify voor een afspeellijst nummer die ik waarschijnlijk wel leuk vind, maar niet ken (lees: nog niet heb afgespeeld). De lijst heet Discover Weekly. Dus: Dank je Spotify!

The Good,

Gretchen Peters – Arguing with ghosts

The Good van deze week heeft zichzelf naar voren geduwd. Ik heb Gretchen Peters gezien en gehoord op 3 mei jongstleden in Merleyn in Nijmegen. En dat heeft geholpen. Maar daarnaast is Arguing with Ghosts een prachtig nummer: wat een lied, wat een stem, want een sfeer! En wat een tekst:

The Bad,

Old Hannah – The Way Light Falls Upon Water

Hoe is The Way Light Falls Upon Water van Old Hannah eigenlijk in mijn Discover Weekly list terechtgekomen. Het nummer heeft alle muzikale elementen waar ik een hekel aan heb: fluisterend zingen, een fluit die vooral ambient, synthetische drums en vooral: autotune (dat moeten ze verbieden. Net als doping in de sport). Natuurlijk, Old Hannah komt uit Ierland en doet iets met folk music. Maar het zijn de ambient, folksy geluiden van Enya, en dus niet het authentieke Ierse geluid dat ik liever heb.

& The Undiscovered

The Cactus Blossoms – Travelers Paradise

Wat? The Everly Brothers in mijn Discover Weekly? Wat is daar nog aan te discoveren? Maar de verrassing voor mij was dat dit The Cactus Blossoms zijn. Je kunt het afdoen als een goedkope imitatie van Don and Phil, maar deze broers (ja, het zijn broers), maken er geen geheim van dat ze gek zijn op de Everly’s. En wat is er mis met een goede re-make (zonder dat het een tribute band wordt…)?