Month: September 2019

The Good, the Bad, and the Undiscovered #17

carlosmediablogLeave a comment

Iedere week selecteert Spotify voor een afspeellijst nummers die ik waarschijnlijk wel leuk vind, maar niet ken (lees: nog niet heb afgespeeld). De lijst heet Discover Weekly. Dus: Dank je Spotify!

In deze blog kies ik drie suggesties die ik deze week heb gekregen: the good, the bad, and… the undiscovered. Een fantastisch nummer; een die niet echt ‘mijn ding’ is; en een die ik totaal niet verwachtte, maar die wel iets heeft, of echt heel veel.

The Good,

Veel goede dingen in de Discoverlijst deze week, met bekende namen: Buddy Miller, Bonnie “Prince” Billy, Chris Hillman, Tim Buckley en Ry Cooder. Maar deze week even aandacht voor een andere held: Captain Beefheart. Niet de mooiste stem, niet altijd de toegankelijkste muziek – Mouse Trap Replica is berucht – maar deze mag er zijn: melancholieke zingzeggende blues: My Head is My Only House Unless it Rains.

The Bad,

Oke, het idee is muzikaaltheoretisch ongetwijfeld heel goed onderbouwd, maar ik word er vooral heel zenuwachtig van: Wake Up Little Susie van de hand van Boudlaux en Felice Bryant, en van de stem van Don en Phil Everly wordt gedeconstrueerd tot op de lick. En dat dan bijna twaalf minuten lang. Reuze interessant, maar je hoort steeds die opvolgende noten en de staccato gitaar, maar het komt niet verder. Mijn vingers en tenen krommen zich, en dan dan twaalf minuten, waarbij hij na zeven minuten alleen maar klanken van links naar rechts door de boxen stuurt… O ja, de aanstichter van dit kwaad heet Neil Rolnick.

& the Undiscovered

Wat ik een beetje irritant vindt aan Mart Smeets op 40UP Radio is dat hij bij willekeurig iedere minder bekende band zegt: “Wie, zegt u?” of “Nee, daarvan hebt u nog nooit gehoord”. Het meest irritante is natuurlijk dat hij gelijk heeft. Het zijn onbekenden. Soms is dat maar goed ook.
Deze week mag ik voor Mart Smeets spelen – zo hoop ik. Buddy Fo and His Group is zo’n Hawaiiaans gezelschap met heel relaxte muziek, ongetwijfeld op authentiek Hawaiiaanse instrumenten.

“Wie, zei u?” Buddy Fo and his Group met When it’s time to go. Daarvan heeft u waarschijnlijk nog nooit gehoord.


The Good, the Bad, and the Undiscovered #16

carlosmediablogLeave a comment

Iedere week selecteert Spotify voor een afspeellijst nummers die ik waarschijnlijk wel leuk vind, maar niet ken (lees: nog niet heb afgespeeld). De lijst heet Discover Weekly. Dus: Dank je Spotify!

In deze blog kies ik drie suggesties die ik deze week heb gekregen: the good, the bad, and… the undiscovered. Een fantastisch nummer; een die niet echt ‘mijn ding’ is; en een die ik totaal niet verwachtte, maar die wel iets heeft, of echt heel veel.

The Good,

Minimaal één algoritme bij Spotify heeft zijn plicht verzaakt. Het moet tot de bodem worden uitgezocht. Want Discover Weekly gaat toch om het ‘ontdekken’ van tracks die je niet kent, maar wel zou moeten kennen.

En wat krijg ik deze week in mijn lijstje? The Highwomen van The Highwomen. En als er nou één nummer is wat ik de afgelopen weken uit de Spotifylijsten heb gekozen is het The Highwomen van The Highwomen. Dus dat maakte de keuze van The Good deze week wel heel eenvoudig. En wil je meer weten, kijk dan naar mijn blog van vorige week…

The Bad,

Mariachi Music. Mexico’s trots, en ja, ik vind Flaco Jimenez werkelijk waar een groots accordeonist. Hoe hij met de toetsen aan beide kanten van de rimpelzak weet om te gaan, is fabuleus. De kennismaking met Flaco op Chicken Skin Music van Ry Cooder was voor mij een eyeopener van jewelste. Opeens zag ik dat er meer mogelijk was met de trekzak dan wat John Woodhouse ermee deed.

En dan valt Peter Rowans Free Mexican Airforce me erg tegen. Duurt te lang, de zang is niet inspirerend. Ik weet het niet, maar de accordeon die deugt, want die is van Flaco. Ontegenzeggelijk!

& the Undiscovered

En wat Flaco Jimenez niet lukte, lukt Lisa Morales juist heel goed. Zij trekt mijn aandacht, en nog wel met een coverversie van een nummer dat in zijn origineel al fantastisch is, want zeg nou zelf: kan While my guitar gently weeps nog worden verbeterd? Nee, dat misschien niet, maar het kan wel uitgerekt worden tot zeven minuten zonder dat de spanning wegvalt. Want Lisa Morales slaagt erin om het nummer te beginnen met een Mexicaanse intro met rauwe stem en rinkelende gitaar. Dan valt het stil. De spanning wordt opgevoerd totdat Lisa zingt, dan is het duidelijk “I look at you all, see the love there that is sleeping”. Als Madonna bouwt ze het nummer op en eindigt ze, samen met David Hidalgo en Henry Garza in een arrangement dat het meeste wegheeft van Stairway to Heaven. In ieder geval een discovery van jewelste.


The Good, the Bad, and the Undiscovered #15

carlosmediablogLeave a comment

Iedere week selecteert Spotify voor een afspeellijst nummers die ik waarschijnlijk wel leuk vind, maar niet ken (lees: nog niet heb afgespeeld). De lijst heet Discover Weekly. Dus: Dank je Spotify!

In deze blog kies ik drie suggesties die ik deze week heb gekregen: the good, the bad, and… the undiscovered. Een fantastisch nummer; een die niet echt ‘mijn ding’ is; en een die ik totaal niet verwachtte, maar die wel iets heeft, of echt heel veel.

The Good,

Alejandro Escovedo is the Good van deze week. En dan nog wel met een cover van The Gun Club. Dé Garageband van de jaren tachtig. Escovedo zet dit snelle rockende nummer in een lagere versnelling en maakt er iets onheilspellends van. Drums, snaren, stem, langzaam opgebouwd en, in tegenstelling tot The Gun Club: verstaanbare lyrics.

Johnny’s got a light in his eyes and Shirley’s got a light on her lips
Jakes got a monkeyshine on his head and Debra Ann’s got a tiger in her hips
They can twist and turn they can move and burn
They can throw themselves against the wall
But they creep for what they need
And they explode to the call and then they move
Move
Sex beat, go

The Bad,

Thuis hadden wij veel platen. Niet allemaal de platen die ik als puber zou willen, maar in ieder geval platen. Inderdaad: veel van de Duitse schlager- en dansmuziek liet ik graag aan me voorbijgaan. Bij Franse chansons lag dat anders. En dat gebronsde stemgeluid van Charles Trenet die La Mer zong… Geen idee wat hij zong, maar dat het over iets prachtigs ging, was direct duidelijk. In zo’n zee zou je bijna willen verdrinken.
En waarom dan ‘the Bad’? Omdat Franco Battiato iets heeft geprobeerd wat hij niet kan… de zee laten zingen.
Sommige herinneringen wil ik gewoon houden zoals ze zijn.

& the Undiscovered

Ik moet het toch een keer kwijt: R.E.M.
Ik snap zo ontzettend goed waarom Spotify dit in mijn Discoverlijst zet. Gitaren, Amerikaans, laid back… precies waar ik van houd, en toch… R.E.M. kan ik niet hebben en zal ik niet gauw afspelen. Een enkel nummertje is prima, maar bij twee of drie na elkaar begin ik te steigeren. En bij Find the River hoef ik die bekende R.E.M.-moves in instrumentatie en zang maar te horen en ik ga door naar het volgende nummer.
Geen ontdekking deze week dus, maar mijn herontdekking dat ik het nog steeds niet leuk vind, en dat ik nog steeds niet weet waarom niet. Want het is toch eigenlijk prachtig…


The Good, the Bad, and the Undiscovered #14

carlosmediablogLeave a comment

Iedere week selecteert Spotify voor een afspeellijst nummers die ik waarschijnlijk wel leuk vind, maar niet ken (lees: nog niet heb afgespeeld). De lijst heet Discover Weekly. Dus: Dank je Spotify!

In deze blog kies ik drie suggesties die ik deze week heb gekregen: the good, the bad, and… the undiscovered. Een fantastisch nummer; een die niet echt ‘mijn ding’ is; en een die ik totaal niet verwachtte, maar die wel iets heeft, of echt heel veel.

Vorige week heb ik helaas verzuimd… Te druk met het nieuwe jaar, en toen was het maandag 0:00 uur, en dan is de lijst weg… Daarom deze week een nieuwe lijst met een kleine vergoeding.

Deze week is er een prachtig album uitgekomen. Een met een verhaal natuurlijk. The Highwomen volgen de weg die The Highwaymen ooit zijn ingeslagen. In een tijd dat pop-country het leek te winnen van meer authentieke stijlen, kwamen de grand old men bij elkaar en maakten door de tijd heen wat albums. The Highwomen (ja, die naam verwijst ergens naar) doen net zoiets. Een week nadat Taylor Swift de crossover naar pop definitief maakt, gaan Amanda Shires, Maren Morris, Natalie Hemby en Brandi Carlile net de andere kant op.

The Good,

Mick Jagger en Keith Richards schreven het voor The Rolling Stones, maar zongen het altijd een beetje tongue-in-cheeck. Townes van Zandt maakt er een eigen nummer van. Pure, authentieke countrymuziek. Alsof het zo bedoeld was. En misschien is het dat ook wel.

The Bad,

Mark Kozelek noemt zijn album uit 2016 Mark Kozelek sings Favorites, en dan is het mooi dat I’m not in Love van 10CC een van zijn favorites is. Maar tegelijkertijd blijkt dat je voor een intrigerende uitvoering van dit nummer dus meer moet doen dan het nummer kopiëren. Het gefluisterde: Be quiet, big boys don’t cry zit er wel in, maar verder is het piano, stem met achtergrondkoortje, en mist het net dát wat I’m not in love een terechte wereldhit heeft gemaakt, en Mark Kozeleks favoriet.

& the Undiscovered

Janne Schra kan mooi zingen, heeft mooie liedjes geschreven. Natuurlijk heb ik deze voormalig inwoonster van Nijmegen ook live gezien, maar ik herkende haar niet direct in dit nummer. Na twee maten dacht ik dat een Amerikaanse zangeres in de sporen was getreden van Billie Holiday; lekker rauw, smakelijk jazzy. Een kleine ontdekking voor mij dus, maar dat ligt ongetwijfeld aan mij…