Iedere week selecteert Spotify voor een afspeellijst nummers die ik waarschijnlijk wel leuk vind, maar niet ken (lees: nog niet heb afgespeeld). De lijst heet Discover Weekly. Dus: Dank je Spotify!
In deze blog kies ik drie suggesties die ik deze week heb gekregen: the good, the bad, and… the undiscovered. Een fantastisch nummer; een die niet echt ‘mijn ding’ is; en een die ik totaal niet verwachtte, maar die wel iets heeft, of echt heel veel.
The Good,
Alejandro Escovedo is the Good van deze week. En dan nog wel met een cover van The Gun Club. Dé Garageband van de jaren tachtig. Escovedo zet dit snelle rockende nummer in een lagere versnelling en maakt er iets onheilspellends van. Drums, snaren, stem, langzaam opgebouwd en, in tegenstelling tot The Gun Club: verstaanbare lyrics.
Johnny’s got a light in his eyes and Shirley’s got a light on her lips
Jakes got a monkeyshine on his head and Debra Ann’s got a tiger in her hips
They can twist and turn they can move and burn
They can throw themselves against the wall
But they creep for what they need
And they explode to the call and then they move
Move
Sex beat, go
The Bad,
Thuis hadden wij veel platen. Niet allemaal de platen die ik als puber zou willen, maar in ieder geval platen. Inderdaad: veel van de Duitse schlager- en dansmuziek liet ik graag aan me voorbijgaan. Bij Franse chansons lag dat anders. En dat gebronsde stemgeluid van Charles Trenet die La Mer zong… Geen idee wat hij zong, maar dat het over iets prachtigs ging, was direct duidelijk. In zo’n zee zou je bijna willen verdrinken.
En waarom dan ‘the Bad’? Omdat Franco Battiato iets heeft geprobeerd wat hij niet kan… de zee laten zingen.
Sommige herinneringen wil ik gewoon houden zoals ze zijn.
& the Undiscovered
Ik moet het toch een keer kwijt: R.E.M.
Ik snap zo ontzettend goed waarom Spotify dit in mijn Discoverlijst zet. Gitaren, Amerikaans, laid back… precies waar ik van houd, en toch… R.E.M. kan ik niet hebben en zal ik niet gauw afspelen. Een enkel nummertje is prima, maar bij twee of drie na elkaar begin ik te steigeren. En bij Find the River hoef ik die bekende R.E.M.-moves in instrumentatie en zang maar te horen en ik ga door naar het volgende nummer.
Geen ontdekking deze week dus, maar mijn herontdekking dat ik het nog steeds niet leuk vind, en dat ik nog steeds niet weet waarom niet. Want het is toch eigenlijk prachtig…
carlosmediablog 