Iedere week selecteert Spotify voor een afspeellijst nummers die ik waarschijnlijk wel leuk vind, maar niet ken (lees: nog niet heb afgespeeld). De lijst heet Discover Weekly. Dus: Dank je Spotify!
In deze blog kies ik drie suggesties die ik deze week heb gekregen: the good, the bad, and… the undiscovered. Een fantastisch nummer; een die niet echt ‘mijn ding’ is; en een die ik totaal niet verwachtte, maar die wel iets heeft, of echt heel veel.
Deze week lag het probleem bij The Bad. Echt verschrikkelijke dingen ben ik niet tegengekomen. Spotify leert van mijn blogs, denk ik, maar ja, als er een winnaar/winnares is, moet er ook een verliezer zijn. Sorry voor Shovels & Rope.
The Good,
Toen ik als vijfde nummer op de lijst de naam en titel zag staan, wist ik eigenlijk al dat daar niks meer boven kon. Angel from Montgomery door Bonnie Raitt. Het nummer is geschreven door John Prine, en die komt, als het een beetje meezit volgend jaar naar Nijmegen.
Mooi nummer, maar als heet dan ook nog door Bonnie Raitt wordt gezongen, dan krijgt het nog een extra lading gevoel mee. Wat een inleving. Je ziet haar gewoon meeleven:
How the hell can a person
Go to work in the morning
Come home in the evening
And have nothing to say
The Bad,
The Bad was deze week een hele opgaaf. Uiteindelijk hebben Shovels & Rope de ‘eer’ gekregen. The air that I breathe hebben ze in een soort van lamlendige versie op hun coveralbum Busted Jukebox gezet. Dat album bevat allemaal… eh… afwijkende covers van nummers die man en vrouw; singer/songwriters Michael Trent en Cary Ann Hearst met bevriende muzikanten als John Fullbright, John Moreland, Brandi Carlile (daar is ze weer) en in dit geval Indianola hebben opgenomen. Eigenlijk is het gewoon grappig, en moet je het gewoon zien als mijn poging om Shovels & Rope ook wat aandacht te geven.
En ik heb ook nog wat geleerd. Dat ultieme, eigenlijk ook al lamlendige The Hollies-schuifelnummer is geschreven door Albert Hammond. Als ik het al ooit had geweten, is het ver weg gezakt geweest.
& the Undiscovered
T Bone Burnett is natuurlijk niet echt een discovery, want dat is toch die man die met iedereen heeft meegespeeld, al hun albums heeft geproduceerd en ondertussen zijn eigen albums uitbracht. De verrassing zit hem er voor mij vooral in dat Anti Cyclone een instrumentaal nummer is, en dat is – de volgers weten het – niet per se mijn favoriete genre. Maar T Bone Burnett legt hier een nummer neer dat in iedere duistere Netflix-serie past: Van True Detective via Bloodline tot Peaky Blinders. Het zou me zelfs niet verbazen als het niet ergens in een van die series te vinden is, want in de muziekproductie van True Detective heeft T Bone Burnett een heel grote hand gehad.
carlosmediablog 