Category: Uncategorized

Er loopt op de Nederlandse voetbalvelden een fantastische speler rond: Iraans international Alireza Jahanbakhsh. Toen wij hem nog bij NEC konden zien, zelfs in de Jupiler League, hadden we door dat we te maken hadden met een uitzonderlijk talent. Bij AZ breekt hij door. Inmiddels staat hij bovenaan in het lijstje topscorers en als schaduwschutter kan het niet anders dan dat hij de meeste beslissende voorzetten heeft gegeven.

Gisteren scoorde hij drie keer voor AZ tegen Vitesse. Gejuich alom (buiten Arnhem uiteraard).

Vandaag lees ik in De Gelderlander een groot artikel waarin de wedstrijd nog eens  wordt nabesproken. De doelpunten van Alireza staan centraal. En terecht.

Maar hoe luidt de kop van het artikel? Iraanse bom voor Vitesse. En dan denk ik als iemand die denkt iets te weten over media en journalistiek direct: FRAMING!!! Want wat als Alireza nou Jahansson had geheten en van IJsland afkomstig was, hadden we dan gelezen over IJslandse bom voor Vitesse? Vast en zeker niet.

De Iraanse bom is afkomstig uit wat we allemaal over Iran denken te weten, namelijk dat het land eropuit is om zo snel mogelijk met iedereen ruzie te maken, en dat ze daarvoor gevaarlijke bommen ter beschikking hebben. En dat kader, dat frame, zit dus bij een Gelderlanderjournalist heel diep. Dat komt naar boven om het verhaal over de prachtige voetballer in te verpakken. Zodanig diep zit dat frame dat hij of zij* zelfs bij een allervriendelijkste, en heel goed voetballende Iraniër toch weer eventjes zijn toevlucht neemt tot oorlogstaal.

Deze zin: “Iraanse bom voor Vitesse” bevestigt het gelijk van de framing expert Baldwin van Gorp, hoogleraar aan de Universiteit van Leuven. Het beeld van Iran als een agressieve bommenontwikkelende natie zorgt ervoor dat wij die frames, die rare vertekeningen van de werkelijkheid, gewoon als dé werkelijkheid aannemen, en iedere uitspraak over Iran of Iraniërs daaraan koppelen. En journalisten zijn daarin hetzelfde als wij lezers. Of nog erger.

* O ja, de auteur van het stuk, Lex Lammers, treft waarschijnlijk geen blaam. Koppen worden pas later boven een stuk gezet door een eindredacteur. Ik wil die eindredacteur vragen zich even te gaan schamen. Heel diep!

Voor de cursus Medialeer die vanaf september weer gaat lopen, duiken we als docenten even in die veelbesproken Filter Bubble. Het schijnt dat mensen zich in hun oriëntatie op de wereld sterk richten op wat Facebook hen biedt. En als je dan een Baudet-aanhanger bent, of misschien een anti-globalist, dan lees je alleen nog maar berichten die jouw gelijk ondersteunen. Dat was vroeger – toen krant en televisie nog heer en meester waren op het wereldbeeldtoneel – wel anders.

Je kunt het ook anders bezien. Vroeger waren we voor het materiaal waarmee we ons wereldbeeld bouwden grotendeels afhankelijk van de NOS en het dagelijkse journaal; voor de ene de kern van de linkse kerk, voor de andere een vazal van de bestaande hegemonie. Voor beide een gevestigd instituut met te weinig aandacht voor het ‘echte’ nieuws.

Ik ga me de komende weken opsluiten in de populistische bubbel. Ik heb onder een pseudoniem een nieuw Facebook-account aangemaakt (en dat kostte al wat moeite) en heb inmiddels Thierry Baudet, Geert Wilders en De Dagelijkse Standaard geliket. Het is even slikken, maar ik ben benieuwd op welke manier Facebook mij nu de popu-bubble inzuigt. Ik houd jullie op de hoogte van hoe ik langzaam het zicht op de wereld kwijtraak (of juist terugvind).

Natuurlijk kijk ik vanaf vanavond ook weer naar House of Cards, want je moet bijblijven en het is natuurlijk een enerverend verhaal van de anti-held die aan de macht komt en van bad boy een worst man wordt. En natuurlijk kijk ik omdat ik interesse heb in politiek en in politieke macht en politieke spelletjes, sorry, onderhandelingen. 

En de politieke spelletjes is the USP van House of Cards: hier zie je hoe dat werkt bij hooggeplaatste presidenten. En daar haak ik af. Ik ben een van die mensen die blijven geloven in de gedachte dat een politicus macht wil om iets in de samenleving te bewerkstelligen, en niet alleen om macht te hebben. Want wat heb je nou aan macht als je er niets mee zou kunnen doen. 

En House of Cards wordt maar de hemel ingeprezen, want Claire is toch eigenlijk Hillary en heeft die Underwood met al zijn kinderachtig narcisme niet heel veel weg van Donald Trump. Welk een voorspellende gaven. Maar Frank Underwood is veel meer een beeld dat Trump schept van politici dan dat hij Trump zelf zou zijn. Juist Trump ziet politici als corrupte, pluche en macht najagende zakkenvullers, in plaats van dat het mensen zijn die een plan hebben om iets te doen met de samenleving, zoals die corrupte zooi opruimen. 

House of Card: Trump had het niet beter kunnen doen!

  Tijdens een vergadering over een filmstudio die binnen de universiteit moet herrijzen raak ik geïnspireerd. O ja, voor die cursus zou ik dit filmpje kunnen maken. Ik zou collega’s kunnen helpen met suggesties voor hun cursussen. Ja zelfs voor Inleiding CW kunnen de opdrachten tot flipped classrooms worden omgekeerd. 

“Prachtig! Maar natuurlijk alleen als het didactisch verantwoord is, want je moet geen video gebruiken alleen omdat het nieuw is”. 

En dat doet me denken aan de uitspraak over de fiets die je niet hoeft te repareren als hij niet kapot is. Ik hoor het gezegde, liefst in het Engels, te vaak de laatste tijd. En dat terwijl er aan de fiets de laatste jaren, terwijl hij helemaal niet kapot was, toch het een en ander is verbeterd: van uitgebreide versnellingen en weggewerkte kabels tot en met de e-bike. Als we hadden gewacht tot de fiets kapot was, dan hadden we ons nu nog steeds zonder versnellingen, misschien zelfs zonder trappers van huis naar werk verplaatst. 

Soms moet je techniek gebruiken… Niet omdat het moet, maar omdat het kan. En als dan blijkt dat studenten er dom, lui of apathisch van worden, dan gooien we de filmpjes weer weg, en dan gaan we weer gewoon zonder enige ondersteuning twee keer drie kwartier oreren. Prima! Maar toch even kijken wat het teweeg brengt als je wel met video werkt, als je de normale gang van zaken gewoon omdraait. Op die fiets!