Iedere week selecteert Spotify voor een afspeellijst nummer die ik waarschijnlijk wel leuk vind, maar niet ken (lees: nog niet heb afgespeeld). De lijst heet Discover Weekly. Dus: Dank je Spotify!
In deze blog kies ik drie suggesties die ik deze week heb gekregen: the good, the bad, and… the undiscovered. Een fantastisch nummer; een die niet echt ‘mijn ding’ is; en een die ik totaal niet verwachtte, maar die wel iets heeft.
The Good,
Deze week was ‘the Good’ al na twee maten duidelijk: Gram Parsons met Brass Buttons van zijn album Grievous Angel. Een van mijn favorieten, zowel het nummer als het album als de artiest. Grievous Angel is het tweede album, en daarmee eigenlijk het laatste van de grote inspirator van de Country Rock. Countrymuziek was vastgelopen in gladde arrangementen en Gram Parsons bracht er weer spanning in. Misschien niet in dit o zo relaxte nummer dat alles in zich heeft wat een countrylied country maakt, maar zeker wel in het nummer waarmee de elpee opent: Return of the Grievous Angel:
Won’t you scratch my itch
Sweet Annie Rich
And welcome me back to town
The Bad,
Waar haalt Spotify dit nu weer vandaan. De Discover Weekly lijst opent met pianogetingeltangel uit een verlopen restaurant: Jimmy Webb speelt Lullabye (Goodnight My Angel) en doet dat op de minst spannende manier. Terwijl Jimmy Webb ook een paar klassiekers op zijn naam heeft staan. Niet als pianist, maar als songwriter: Wichita Lineman, Galveston en het wonderbaarlijke McArthur Park. En dan is deze ‘bad’ voor mij toch ook weer een discovery, want op het album Ten Easy Pieces heeft Jimmy Webb zijn eigen nummers in zijn eigen interpretatie aan zijn eigen piano gespeeld, en dat klinkt heel anders dan Glen Campbell, Richard Harris of Donna Summer.
& the Undiscovered
Ik was een jaar of twaalf toen mijn top-40-aandacht getrokken werd door een muur van geluid. Ik ervaarde dat al voordat ik überhaupt wist dat Phil Spector en zijn Wall of Sound bestonden. Dave Edmunds is bij mij altijd blijven hangen, ook al waren zijn overige nummers volkomen anders, of misschien juist daarom: authentieke, ongecompliceerde rock ‘n roll. Ik heb het een keer live mogen meemaken in de Nijmeegse Stevenskerk.
Dat Dion – DeMucci, van The Belmonts – dit nummer ook heeft gecoverd, na de weergaloze uitvoering van the Chordettes in 1958, wist ik niet. Misschien ga ik hem ook weer vergeten. Het heeft niet het pure van the Chordettes of de vettigheid van Dave Edmunds, maar luister het een paar keer en je gaat genieten van de sax, de wanhoop in Dions stem en zeker van die ene bekkenslag.
carlosmediablog 