Iedere week selecteert Spotify voor een afspeellijst nummers die ik waarschijnlijk wel leuk vind, maar niet ken (lees: nog niet heb afgespeeld). De lijst heet Discover Weekly. Dus: Dank je Spotify!
In deze blog kies ik drie suggesties die ik deze week heb gekregen: the good, the bad, and… the undiscovered. Een fantastisch nummer; een track die niet echt ‘mijn ding’ is; en een die ik totaal niet verwachtte, maar die wel iets heeft, of echt heel veel.
Een paar weken ben ik uit de running geweest vanwege een computer die na een update van het besturingssysteem besloot om Internet niet meer te kennen. Oorzaak was waarschijnlijk een overijverige NetNanny.
The Good,
Natuurlijk kun je en track als The Night they drove old Dixie down eigenlijk niet passeren, maar ik doe het toch. Friday’s Child van Them heb ik minder vaak gehoord en maakte op mij opeens zo’n frisse indruk. Een zanger die zijn woorden nooit staccato zingt. De zin wordt niet afgemaakt, maar met een korte herhaling voortgezet. Want wat is Van Morrison op dit nummer enorm aanwezig. Is dit een Them-nummer of een vroege Morrison? De weerwolf in hem is hier al helemaal los:
From the north
To the south,
Ya’ walked all the way.
Ya’ know ya’ left your,
Left your home
For good to stay,
While ya’ built all,
All of your castles
In the sun
The Bad,
Nee, ik heb niks tegen jazzmuziek. Maar waarom zijn exponenten van deze muziekstijl dan toch oververtegenwoordigd in de rubriek The Bad? Dat moet iets met mijn algoritme maken hebben. Dat is nogal Americana-related en blijkbaar trekt dat ook wat laid back jazz aan. Of zou het zijn dat ik in de klassieke muziek een grote voorkeur heb voor celloklanken – vooral in strijkkwartetformatie? Anders kan ik niet verklaren waarom Don Shirley’s The Warning in mijn Discover Weekly terecht is gekomen: welterusten!
& the Undiscovered
De discovery van deze week is echt een re-discovery. Ik was Joe Jackson toch echt uit het oog verloren, al doet 40Up erg zijn best om de hits van Joe Jackson uit de jaren 80 – vooral van het grote succes Night and Day. En laat nou net op dat album mijn interesse in Joe Jackson na 37 keer luisteren langzaamaan verdwijnen.
Maar ja, echt slecht is de man niet, hij heeft zo’n stem die je bijna na kunt doen en altijd weer leuke ideeën voor songs, en dan is het leuk om te horen dat hij met een nummer als Alchemy weliswaar niet meer de ruwe post-punk-new-wave sound van de late seventies heeft, maar wel iets leuks doet met mooi opgepoetste jazz… want ja, ik heb helemaal niks tegen jazzmuziek. En ook niet zo veel tegen Joe Jackson.
carlosmediablog 