Iedere week selecteert Spotify voor een afspeellijst nummers die ik waarschijnlijk wel leuk vind, maar niet ken (lees: nog niet heb afgespeeld). De lijst heet Discover Weekly. Dus: Dank je Spotify!
In deze blog kies ik drie suggesties die ik deze week heb gekregen: the good, the bad, and… the undiscovered. Een fantastisch nummer; een die niet echt ‘mijn ding’ is; en een die ik totaal niet verwachtte, maar die wel iets heeft, of echt heel veel.
The Good,
Als er een artiest is die de oude outlaw countrytraditie voortzet is het wel Steve Earle. Hank, Johnny, Waylon & Willie (Last Man Standing?!) kunnen gerust zijn: hun thema’s worden goed bewaakt en met een rustgevend, gebronsd stemgeluid gebracht. In covers en in originals. Guy Clark’s LA Freeway verwoordt de zucht naar het platteland wel heel treffend:
Pack up all your dishes.
Make note of all good wishes.
Say goodbye to the landlord for me.
That son of a bitch has always bored me.
Throw out them LA papers
And that moldy box of vanilla wafers.
Adios to all this concrete.
Gonna get me some dirt road back street
The Bad,
Het verbindende element van The Bad en The Undiscovered van deze week is Bob Dylan: Like a Rolling Stone en A Hard Rain’s Gonna Fall. The Bad van deze week is voor mij Like a Rolling Stone in een versie van Spirit, de groep van Randy California. Meesters in het psychedelische prog-rockdomein. Wat mij betreft te sterk verbonden met de tijd waarin de muziek werd gemaakt en waarin het vooral ‘moeilijk’ moest zijn.
Mijn eerste kennismaking met Spirit was tijdens zo’n nachtelijk Rockpalast concert in 1978. Ik had nog nooit van Spirit gehoord en vond het toen eigenlijk ook al veel gefriemel op de vierkante centimeter. Dat met een lelijke productie maakt dat Spirit deze week ‘The Bad’ levert.
- Wie het Rockpalastoptreden tóch wil meemaken: https://www.youtube.com/watch?v=E_jYkwWjgh8
& the Undiscovered
Bij Spotify is natuurlijk niets toevallig, maar toch: uit de lijst van 35 tips haal ik twee covers van Bob Dylan. Maar hoe uiteenlopend zijn die twee. Ik zou zeggen: the Staple Singers maken van een van de vroege nummers van Dylan een versie zoals hij hóórt te zijn. Hard Rain’s Gonna Fall blijkt namelijk een gospel te zijn. Wist ik niet, maar The Staple Singers maken het duidelijk. Het hele nummer opgebouwd in een beurtzang waarin na de korte introductie ‘Pops’ zingt: ‘I’ve stumbled on the side of twelve misty mountains‘ en Mavis en haar zusjes de laatste woorden ‘Twelve misty mountains‘ echoën. En dat – behoudens de refreinen – zeveneneenhalve minuut lang.
Qua lengte had het een Spirit-uitvoering kunnen zijn, maar de opbouw van het nummer is een litanie die je zo meesleept dat je aan het eind van het nummer denkt: “Nog een keer!” En zo kwam ik mijn vakantieritjes wel door.
carlosmediablog 