Iedere week selecteert Spotify voor een afspeellijst nummers die ik waarschijnlijk wel leuk vind, maar niet ken (lees: nog niet heb afgespeeld). De lijst heet Discover Weekly. Dus: Dank je Spotify!
In deze blog kies ik drie suggesties die ik deze week heb gekregen: the good, the bad, and… the undiscovered. Een fantastisch nummer; een die niet echt ‘mijn ding’ is; en een die ik totaal niet verwachtte, maar die wel iets heeft, of echt heel veel.
Vorige week heb ik helaas verzuimd… Te druk met het nieuwe jaar, en toen was het maandag 0:00 uur, en dan is de lijst weg… Daarom deze week een nieuwe lijst met een kleine vergoeding.
Deze week is er een prachtig album uitgekomen. Een met een verhaal natuurlijk. The Highwomen volgen de weg die The Highwaymen ooit zijn ingeslagen. In een tijd dat pop-country het leek te winnen van meer authentieke stijlen, kwamen de grand old men bij elkaar en maakten door de tijd heen wat albums. The Highwomen (ja, die naam verwijst ergens naar) doen net zoiets. Een week nadat Taylor Swift de crossover naar pop definitief maakt, gaan Amanda Shires, Maren Morris, Natalie Hemby en Brandi Carlile net de andere kant op.
The Good,
Mick Jagger en Keith Richards schreven het voor The Rolling Stones, maar zongen het altijd een beetje tongue-in-cheeck. Townes van Zandt maakt er een eigen nummer van. Pure, authentieke countrymuziek. Alsof het zo bedoeld was. En misschien is het dat ook wel.
The Bad,
Mark Kozelek noemt zijn album uit 2016 Mark Kozelek sings Favorites, en dan is het mooi dat I’m not in Love van 10CC een van zijn favorites is. Maar tegelijkertijd blijkt dat je voor een intrigerende uitvoering van dit nummer dus meer moet doen dan het nummer kopiëren. Het gefluisterde: Be quiet, big boys don’t cry zit er wel in, maar verder is het piano, stem met achtergrondkoortje, en mist het net dát wat I’m not in love een terechte wereldhit heeft gemaakt, en Mark Kozeleks favoriet.
& the Undiscovered
Janne Schra kan mooi zingen, heeft mooie liedjes geschreven. Natuurlijk heb ik deze voormalig inwoonster van Nijmegen ook live gezien, maar ik herkende haar niet direct in dit nummer. Na twee maten dacht ik dat een Amerikaanse zangeres in de sporen was getreden van Billie Holiday; lekker rauw, smakelijk jazzy. Een kleine ontdekking voor mij dus, maar dat ligt ongetwijfeld aan mij…
carlosmediablog 