Iedere week selecteert Spotify voor een afspeellijst nummers die ik waarschijnlijk wel leuk vind, maar niet ken (lees: nog niet heb afgespeeld). De lijst heet Discover Weekly. Dus: Dank je Spotify!
In deze blog kies ik drie suggesties die ik deze week heb gekregen: the good, the bad, and… the undiscovered. Een fantastisch nummer; een die niet echt ‘mijn ding’ is; en een die ik totaal niet verwachtte, maar die wel iets heeft.
The Good,
Na de eerste klanken van de lijst van deze week wist ik het: After the Goldrush van Trio: Linda Ronstadt, Dolly Parton en Emmylou Harris: sinterklaas, kerst en nieuwjaar op één dag, toch?
Maar nee, Lucinda Williams, ondersteund door jazzy begeleiding geven Jimi Hendrix’ Angel een nieuwe jeugd, wat zeg ik: een heel nieuw leven. De gitaar van Hendrix vervangen door een dartelende sax en het gruizige stemgeluid van Lucinda. Prachtig!
The Bad,
Het eerste wat ik dacht toen ik Looking back, I should have been home more often hoorde was dat het Rufus Wainright was. Het lijzige stemgeluidje, het laid back deuntje. En de stem van Rufus Wainright, daar kan ik niet zo goed tegen; krijg ik jeuk van. Zijn vader: grappig, zijn zus: bloody mother f*cking good, zijn moeder en tante: weergaloos! Maar Rufus, nee… en Richard Swift doet hier hetzelfde, dus, sorry Richard… the bad!
& the Undiscovered
Undiscovered is Gilbert o’Sullivan allerminst, maar dat hij bijna 50 jaar na zijn eerste en heel grote hits nog steeds nummers en albums produceert, dat vind ik toch wel een kleine ontdekking. Niet alleen de opvallende outfit – jaren-30-crisispakje – is uitgedaan, ook qua opmerkelijke nummers is het allemaal wat minder dan Nothing Rhymed en Alone Again, Naturally. Maar nog steeds licht verteerbare muziek met een herkenbaar stemgeluid. Het rechtvaardigt de plaats in Discover Weekly.
carlosmediablog 