Author: carlosmediablog

Dingen die ik kwijt moet over muziek, beeld, letters en leren, en de wekelijkse Good, Bad, and Undiscovered van Spotify's Discover Weekly.

The Good, the Bad, and the Undiscovered #9

carlosmediablogLeave a comment

Iedere week selecteert Spotify voor een afspeellijst nummers die ik waarschijnlijk wel leuk vind, maar niet ken (lees: nog niet heb afgespeeld). De lijst heet Discover Weekly. Dus: Dank je Spotify!

In deze blog kies ik drie suggesties die ik deze week heb gekregen: the good, the bad, and… the undiscovered. Een fantastisch nummer; een die niet echt ‘mijn ding’ is; en een die ik totaal niet verwachtte, maar die wel iets heeft.

The Good,

Danny Vera – Oblivious Desire

Lokaal product, dat heeft toch altijd weer een voorkeur. Danny Vera steelt deze week de show in mijn Discover Weekly. De opmerkelijke man met de treurende gitaar. Bekend van de aan- en afkondigingsmuziekjes in Voetbal Inside of Veronica Inside is hij in staat tot heel veel meer. Oblivious Desire laat zijn sterke stemgeluid galmen, met strijkondersteuning die nog net functioneel is. En dat kun je dus gewoon op Nederlandse podia zien en horen.

The Bad,

Patti Smith – These are the Words

Ik had ook weer kunnen kiezen voor een jazzy cover van een bekende popsong of voor wat nondescripte instrumentals. Maar dan toch maar liever een heel bijzondere combi. De vrouw die op mij ooit een verpletterende indruk maakte met de zin: “JEZZZZUS DIIIED FOR SUUMEBODY’S SINS, BUT NOT MIIINE…” is hier de zangeres van het slotlied van een documentaire over Paus Franciscus. Die paus is best oke, Patti Smith zal ook nog wel deugen, maar het is toch wel een aderlating sinds de opgejaagde atmosfeer van Horses in het post-punk tijdperk.

& the Undiscovered

Sheryl Crow/Johnny Cash – Redemption Day

Vorige week mijn heldin Emmylou Harris, deze week mijn held Johnny Cash als de grote discovery! Gaat het nog wel een beetje goed met mij?
Jawel, maar dit nummer bestaat eigenlijk helemaal niet. Het is gephotoshopt geluid. Redemption Day is een mid-tempo nummer van Sheryl Crow uit 1996. Als ik het al kende was het de uitvoering van Johnny Cash VI uit 2003, vlak voor de dood van de oude basbeer. Deze remix is de beste uitvoering. Het tempo is omlaaggeschroefd – zoals het hoort op redemption day – tot Hurt-achtige dimentsies; de gebroken stem van the man in black blijft beperkt tot twee minuten. Net genoeg. En dan klopt het nummer helemaal! Een ware discovery, misschien ook wel voor Sheryl Crow zelf. Zie ook de clip: https://www.youtube.com/watch?time_continue=41&v=rKg0vz0HIlo


The Good, the Bad, and the Undiscovered #8

carlosmediablogLeave a comment

Iedere week selecteert Spotify voor een afspeellijst nummers die ik waarschijnlijk wel leuk vind, maar niet ken (lees: nog niet heb afgespeeld). De lijst heet Discover Weekly. Dus: Dank je Spotify!

In deze blog kies ik drie suggesties die ik deze week heb gekregen: the good, the bad, and… the undiscovered. Een fantastisch nummer; een die niet echt ‘mijn ding’ is; en een die ik totaal niet verwachtte, maar die wel iets heeft.

The Good,

The Leisure Society – God has taken a vacation

Zo’n titel, dat valt direct op: God has taken a vacation. Strak uitgevoerd door een indie-folk-americana band uit Engeland. Een mooi hakkende gitaar, mooie samenzang, zelfs een beetje poppy. Niks mis mee. Daarmee bleven ze deze week zelfs Hayes Carll met de nog opmerkelijkere titel Jesus and Elvis nipt voor. En als ik dat nummer hoor dan heb ik al weer bijna spijt van mijn keuze deze week.

The Bad,

Nick Lowe – Trombone

Nick Lowe als ‘the Bad’… dat gaat me aan het hart. En misschien is Trombone niet zozeer slecht, maar is het vooral een oorwurm van jewelste. Niet mijn oorwurm echter. Sorry Nick. Niet mijn ding, ondanks het toch wel strakke koperwerk.

& the Undiscovered

Conor Oberst – The Pearl

Conor Oberst zingt een liedje van Emmylou Harris. Of in ieder geval iets wat Emmylou Harris ooit heeft gezongen. En dan blijkt dat deel te zijn van een album (uit 2016) waarop een aantal groten nummers coveren van Emmylou Harris. En dat is natuurlijk vreemd bij een artiest die veel covers heeft gemaakt, en op dit album vind ik de bijdrage an Conor Oberst het meest verrassend. Nog niet eens door hoe het klinkt, maar vooral omdat ik Conor Oberst iets minder dicht bij Emmylou Harris vind staan dan bijvoorbeeld Steve Earle of Lucinda Williams, en zelfs minder dan Mavis Staples. Maar zo zie je, dat is voor mij een kleine ‘discovery’.


The Good, the Bad, and the Undiscovered #7

carlosmediablogLeave a comment

Iedere week selecteert Spotify voor een afspeellijst nummers die ik waarschijnlijk wel leuk vind, maar niet ken (lees: nog niet heb afgespeeld). De lijst heet Discover Weekly. Dus: Dank je Spotify!

In deze blog kies ik drie suggesties die ik deze week heb gekregen: the good, the bad, and… the undiscovered. Een fantastisch nummer; een die niet echt ‘mijn ding’ is; en een die ik totaal niet verwachtte, maar die wel iets heeft.

The Good,

Charles Lloyd & the Marvels & Lucinda Williams – Angel

Na de eerste klanken van de lijst van deze week wist ik het: After the Goldrush van Trio: Linda Ronstadt, Dolly Parton en Emmylou Harris: sinterklaas, kerst en nieuwjaar op één dag, toch?
Maar nee, Lucinda Williams, ondersteund door jazzy begeleiding geven Jimi Hendrix’ Angel een nieuwe jeugd, wat zeg ik: een heel nieuw leven. De gitaar van Hendrix vervangen door een dartelende sax en het gruizige stemgeluid van Lucinda. Prachtig!

The Bad,

Richard Swift – Looking Back, I should have been home more often

Het eerste wat ik dacht toen ik Looking back, I should have been home more often hoorde was dat het Rufus Wainright was. Het lijzige stemgeluidje, het laid back deuntje. En de stem van Rufus Wainright, daar kan ik niet zo goed tegen; krijg ik jeuk van. Zijn vader: grappig, zijn zus: bloody mother f*cking good, zijn moeder en tante: weergaloos! Maar Rufus, nee… en Richard Swift doet hier hetzelfde, dus, sorry Richard… the bad!

& the Undiscovered

Gilbert o’ Sullivan – At the End of the Day

Undiscovered is Gilbert o’Sullivan allerminst, maar dat hij bijna 50 jaar na zijn eerste en heel grote hits nog steeds nummers en albums produceert, dat vind ik toch wel een kleine ontdekking. Niet alleen de opvallende outfit – jaren-30-crisispakje – is uitgedaan, ook qua opmerkelijke nummers is het allemaal wat minder dan Nothing Rhymed en Alone Again, Naturally. Maar nog steeds licht verteerbare muziek met een herkenbaar stemgeluid. Het rechtvaardigt de plaats in Discover Weekly.


The Good, the Bad, and the Undiscovered #6

carlosmediablogLeave a comment

Iedere week selecteert Spotify voor een afspeellijst nummers die ik waarschijnlijk wel leuk vind, maar niet ken (lees: nog niet heb afgespeeld). De lijst heet Discover Weekly. Dus: Dank je Spotify!

In deze blog kies ik drie suggesties die ik deze week heb gekregen: the good, the bad, and… the undiscovered. Een fantastisch nummer; een die niet echt ‘mijn ding’ is; en een die ik totaal niet verwachtte, maar die wel iets heeft.

The Good,

Graham Parker – Protection

We spreken jaren 1979. De jaren tachtig zijn in aantocht. Het ergste wat een muzikant in de jaren tachtig kan overkomen is kortsluiting, want dan doet de synthesizer het niet, en dan ontbreekt niet alleen de melodie, maar vooral ook het ritme aan ieder nummer. Maar niet bij Graham Parker! Lekker tegen de keer in bleef Graham Parker de pubrocker die hij in die late jaren zeventig was. Lekker meegolven op de golfjes die de punk rond die tijd met zich meebracht.

The Bad,

Kronos Quartet/Sam Amidon – I See the Sign

Deze week niet zo veel heel ‘slechte’ tracks waarvan Spotify wil dat ik ze discover. Keuze uit the Czars en John Grant die fanatiek de neuzen van hun schoenen bestuderen; ook wel weer een instrumentaaltje en een laatste nummer van een live-optreden in een cheesy jazz club. Maar waar ik echt niet van onder de indruk kan raken is de folk song die Sam Amidon zingt met ondersteuning van het Kronos Quartet. Het idee is duidelijk: een grensoverschrijdende poging tot fusie van klassiek/avant garde en de grass roots uit de VS of Ierland. Voor mij net iets te veel een rafelrandje

& the Undiscovered

Odyssey – Quiero Saber

Odyssey is niet het discogroepje van veertig tot vijftig jaar terug, maar een obscuur groepje Californiërs. Geruchten gingen dat ze iets met the Turtles te maken hadden, maar dat bleek niet het geval. En als dat het meest opmerkelijke is dat Allmusic.com over je kan vertellen ben je in ieder geval undiscovered gebleven. Waarom dan Quiero Saber in deze lijst? Omdat de stem van de zanger van Odyssey als twee druppels water lijkt op die van Jimmie Dale Gilmore, en die stem is nagenoeg niet te imiteren. Luister eens naar The Flatlanders of ga komende oktober naar Rambin’ Roots waar Jimmie Dale Gilmore optreedt met Dave Alvin.


The Good, the Bad, and the Undiscovered #5.0

carlosmediablogLeave a comment

Every week Spotify produces a list of songs I probably like, but don’t really know (read: haven’t played so far). This goes under the title Discover Weekly. So far: thank you Spotify!

In this blog I pick three suggestions from this list every week: the good, the bad, and the undiscovered. A great song; one that I do not really like (why is it in this list?); and one that is completely unexpected.

The Good,


Johnnie Allan – Promised Land

I adore authentic music. Simple, nog flashy arrangements with seven minutes long guitar solos or multifarious synthesizer arrangements. So, this week just rock ‘n roll from cajun country. No explanation, just exaltation. And the swamp feeling, of course.

The Bad,

Kate Bush – Rocket Man

Kate Bush, Brilliant! Elton John, Famous! So why are they figuring in The Bad?
Not because Elton John often has been set away as a guilty pleasure – correctly so, just think of the quasi-engaged Nikita.
But now that Elton John is at the end of his great career – think of a host of other songs – he is honored with an album on which world stars of pop music play Elton John covers. Some are passable, or exceptional at least. Kate Bush however, with her decaying voice, presents Rocket Man in a reggae version. Rock bottom, I would say.

and The Unexpected

Chuck Prophet – Jesus was a social drinker

Jesus was a Social Drinker”, pure Click Bait! And good for a smile on my face. Chuck Prophet – no, it’s said to be his real name – became known in the eighties because of his work with Green on Red. And with his lyrics he transports Jesus to the 21st century. Almost good for conversion…

He never had a laptop
A spiral notebook or even a pen
But he wrote a best-selling novel, yes he did
Disappeared and was never heard from again

He was an all-around decent dude
But he had his share of rough nights
And the more I learn about him
Well, the more respect I have for the guy

The Good, the Bad, and the Undiscovered #5

carlosmediablogLeave a comment

Iedere week selecteert Spotify voor een afspeellijst nummers die ik waarschijnlijk wel leuk vind, maar niet ken (lees: nog niet heb afgespeeld). De lijst heet Discover Weekly. Dus: Dank je Spotify!

In deze blog kies ik drie suggesties die ik deze week heb gekregen: the good, the bad, and… the undiscovered. Een fantastisch nummer; een die niet echt ‘mijn ding’ is; en een die ik totaal niet verwachtte, maar die wel iets heeft.

The Good,

Johnnie Allan – Promised Land

Ik houd van authentieke muziek. Simpel, geen rambam met moeilijke arrangementen en ellenlange gitaarsolo’s wisselende ritmes en bedachte synthesizerthema’s. Vandaar deze week een ode aan de Rock ‘n Roll met een Cajuninslag. Geen uitleg, gewoon genieten. Het swampgevoel krijg je er – zeker met dit weer – vanzelf bij.

The Bad,

Kate Bush – Rocket Man

Kate Bush, dat is toch een naam! En Elton John is ook een getalenteerd singer, songwriter en pianist. Natuurlijk in samenwerking met Bernie Taupin. Maar waarom dan The Bad?
Niet omdat ze vaak verguisd zijn, en niet eens ten onrechte, denk b.v. aan het quasi-geëngageerde Nikita. Maar nu Elton John aan het eind van zijn carrière staat – een met hoogte- en dieptepunten, wordt hij geëerd met een album waarin wereldsterren zijn repertoire coveren. Er zitten verdienstelijke, of minstens opmerkelijke covers bij, maar Kate Bush die met afnemend stemvermogen een reggae-versie maakt van Rocket Man, lijkt me toch een voorlopig dieptepunt in ieders oeuvre.

& the Undiscovered

Chuck Prophet – Jesus was a Social Drinker

“Jesus was a Social Drinker”, zo’n titel trekt mijn aandacht, en een kleine glimlach op mijn gezicht. Chuck Prophet – is dat echt geen pseudoniem – werd in de jaren tachtig bekend met Green on Red.
En met zijn tekst brengt hij Jezus naar de huidige tijd – je zou bijna bekeerd worden:

He never had a laptop
A spiral notebook or even a pen
But he wrote a best-selling novel, yes he did
Disappeared and was never heard from again

He was an all-around decent dude
But he had his share of rough nights
And the more I learn about him
Well, the more respect I have for the guy


The Good, the Bad, and the Undiscovered #4

carlosmediablogLeave a comment

Iedere week selecteert Spotify voor een afspeellijst nummer die ik waarschijnlijk wel leuk vind, maar niet ken (lees: nog niet heb afgespeeld). De lijst heet Discover Weekly. Dus: Dank je Spotify!

In deze blog kies ik drie suggesties die ik deze week heb gekregen: the good, the bad, and… the undiscovered. Een fantastisch nummer; een die niet echt ‘mijn ding’ is; en een die ik totaal niet verwachtte, maar die wel iets heeft.

The Good,

Gram Parsons – Brass Buttons

Deze week was ‘the Good’ al na twee maten duidelijk: Gram Parsons met Brass Buttons van zijn album Grievous Angel. Een van mijn favorieten, zowel het nummer als het album als de artiest. Grievous Angel is het tweede album, en daarmee eigenlijk het laatste van de grote inspirator van de Country Rock. Countrymuziek was vastgelopen in gladde arrangementen en Gram Parsons bracht er weer spanning in. Misschien niet in dit o zo relaxte nummer dat alles in zich heeft wat een countrylied country maakt, maar zeker wel in het nummer waarmee de elpee opent: Return of the Grievous Angel:

Won’t you scratch my itch
Sweet Annie Rich
And welcome me back to town

The Bad,

Jimmy Webb – Lullabye

Waar haalt Spotify dit nu weer vandaan. De Discover Weekly lijst opent met pianogetingeltangel uit een verlopen restaurant: Jimmy Webb speelt Lullabye (Goodnight My Angel) en doet dat op de minst spannende manier. Terwijl Jimmy Webb ook een paar klassiekers op zijn naam heeft staan. Niet als pianist, maar als songwriter: Wichita Lineman, Galveston en het wonderbaarlijke McArthur Park. En dan is deze ‘bad’ voor mij toch ook weer een discovery, want op het album Ten Easy Pieces heeft Jimmy Webb zijn eigen nummers in zijn eigen interpretatie aan zijn eigen piano gespeeld, en dat klinkt heel anders dan Glen Campbell, Richard Harris of Donna Summer.

& the Undiscovered

Dion – Born To Be With You

Ik was een jaar of twaalf toen mijn top-40-aandacht getrokken werd door een muur van geluid. Ik ervaarde dat al voordat ik überhaupt wist dat Phil Spector en zijn Wall of Sound bestonden. Dave Edmunds is bij mij altijd blijven hangen, ook al waren zijn overige nummers volkomen anders, of misschien juist daarom: authentieke, ongecompliceerde rock ‘n roll. Ik heb het een keer live mogen meemaken in de Nijmeegse Stevenskerk.
Dat Dion – DeMucci, van The Belmonts – dit nummer ook heeft gecoverd, na de weergaloze uitvoering van the Chordettes in 1958, wist ik niet. Misschien ga ik hem ook weer vergeten. Het heeft niet het pure van the Chordettes of de vettigheid van Dave Edmunds, maar luister het een paar keer en je gaat genieten van de sax, de wanhoop in Dions stem en zeker van die ene bekkenslag.

The Good, the Bad, and the Undiscovered #4.0

carlosmediablogLeave a comment

Every week Spotify produces a list of numbers I probably like, but don’t really know (read: haven’t played so far). This goes under the title Discover Weekly. So far: thank you Spotify!

In this blog I pick three suggestions from this list every week: the good, the bad, and the undiscovered. A great song; one that I do not really like (why is it in this list?); and one that is completely unexpected.

The Good,

The Good for this week was a no-brainer. Only two bars, and it was clear: Gram Parsons’ Brass Buttons from the album Grievous Angel is this week’s Good. One of my favorites: the song, the album, and the artist. Grievous Angel is Parsons’ second album, and thus the last one, actually. With only two albums Parsons became the great inspiration for the country rock. Country music was stuck in a mud of violin arrangements and easy listening. Gram Parson brought back some excitement. Not so much in this relaxed number, as country as country can be, but definitely in the opening track of the album: Return of the Grievous Angel:

Won’t you scratch my itch
Sweet Annie Rich
And welcome me back to town

The Bad,

Why torturing me with muzak, Spotify? My Discover Weekly list opens with piano-esque background music from some run down restaurant: Jimmy Webb plays Lullabye (Goodnight My Angel) in the least exciting way. The man who wrote memorable classics such as Wichita Lineman, Galveston, and of course McArthur Park.
And in a way this ‘bad one’ is a discovery for me as well, because it led me to the album Ten Easy Pieces, on which Jimmy Webb plays his own songs, in his own interpretation, on his own piano. And that is totally different from the way Glen Campbell, Richard Harris and Donna Summer treated them.

and The Unexpected

I must have been ten or twelve years old, when in between all the top 40 songs, my attention was drawn to a wall of sound. And that was long time before I knew about Phil Spector and his Wall of Sound. It really sounded like it. And thus, Dave Edmunds has always stayed in my musical memory. Even though none of his other songs has any resemblance to Born to be with you. Or maybe that is the reason why I love him: Dave Edmunds plays authentic, uncomplicated rock ‘n roll with his picking guitar. One time I had the pleasure to experience that in a church in my home town, Nijmegen.
The fact that Dion – DeMucci, from the Belmonts – has covered this song, escaped me. And maybe it will escape me again. It is not the pure voice of the Chordettes, nor the fat sound of Dave Edmunds, but just listen to it, and let yourself be surprised by the sax, the desparation in Dion’s voice, and definitely that one hit on the hi-hat.

The Good, the Bad, and the Undiscovered #3

carlosmediablogLeave a comment

Iedere week selecteert Spotify voor een afspeellijst nummer die ik waarschijnlijk wel leuk vind, maar niet ken (lees: nog niet heb afgespeeld). De lijst heet Discover Weekly. Dus: Dank je Spotify!

In deze blog kies ik drie suggesties die ik deze week heb gekregen: the good, the bad, and… the undiscovered. Een fantastisch nummer; een die niet echt ‘mijn ding’ is; en een die ik totaal niet verwachtte, maar die wel iets heeft.

The Good,

“Yeah yeah we’re the Monkees”, zong ik toen ik acht was. The Monkees waren een mislukte poging tot Amerikaanse Beatles. De eerste instant-popgroep die ook nog eens zijn grootste faam kreeg door een televisie comedy, een lachfilm. Pas jaren later kreeg Michael Nesmith de waardering die hij verdiende: een getalenteerd singer songwriter. Het liedje Rio bewijst dat de eer terecht is. Een beetje banaal, maar wel lekker. En op het eind laat Nesmith zien dat hij de humor van the Monkees nog heeft, met een epiloogje dat ergens doet denken aan Monty Python, of the Young Ones:

Reno? Why Reno?
Not Reno, dummy.
Rio, Rio de Janeiro.

The Bad,

Ik ben gek op muziek, maar met Sergio Mendes heb ik helemaal niks, en aan Brasil 66 heb ik zelfs een hekel. Ik raak bijna fysiek geïrriteerd. Het doet me denken aan easy listening programma’s en aan muzikale intermezzo’s tussen culturele thema’s voor oude mensen. Maar zelfs nu ik zelf oud ben. Nee, Spotify, les nummer 1: geen up tempo Latin muziek met hinderlijke ritmes voor Carlo. Zelfs niet als die muziek een veelbelovende titel heeft als Chelsea Morning.

& the Undiscovered

Judy Henske, Judy Wie? Is dat een nieuw onontdekt R&B-fenomeen? Nee, dit nummer komt uit 1965. Maar waarom heb ik het dan nog nooit gehoord??? Toen ik maandag dit lied uit de lijst hoorde, liet ik direct alles uit de handen vallen. Een stem als Nina Simone. Judy Henske doet dit hartverscheurende lied van Billy Holiday alle eer aan. Till the Real thing Comes Around, diep doorvoeld, maar toch met een knipoog:

I’d lie for you
I’d cry for you
I’d lay my body down and die for you
If that isn’t love, it will have to do
Until the real thing comes along