Tag: kronos quartet

Iedere week selecteert Spotify voor een afspeellijst nummers die ik waarschijnlijk wel leuk vind, maar niet ken (lees: nog niet heb afgespeeld). De lijst heet Discover Weekly. Dus: Dank je Spotify!

In deze blog kies ik drie suggesties die ik deze week heb gekregen: the good, the bad, and… the undiscovered. Een fantastisch nummer; een die niet echt ‘mijn ding’ is; en een die ik totaal niet verwachtte, maar die wel iets heeft.

The Good,

Zo’n titel, dat valt direct op: God has taken a vacation. Strak uitgevoerd door een indie-folk-americana band uit Engeland. Een mooi hakkende gitaar, mooie samenzang, zelfs een beetje poppy. Niks mis mee. Daarmee bleven ze deze week zelfs Hayes Carll met de nog opmerkelijkere titel Jesus and Elvis nipt voor. En als ik dat nummer hoor dan heb ik al weer bijna spijt van mijn keuze deze week.

The Bad,

Nick Lowe als ‘the Bad’… dat gaat me aan het hart. En misschien is Trombone niet zozeer slecht, maar is het vooral een oorwurm van jewelste. Niet mijn oorwurm echter. Sorry Nick. Niet mijn ding, ondanks het toch wel strakke koperwerk.

& the Undiscovered

Conor Oberst zingt een liedje van Emmylou Harris. Of in ieder geval iets wat Emmylou Harris ooit heeft gezongen. En dan blijkt dat deel te zijn van een album (uit 2016) waarop een aantal groten nummers coveren van Emmylou Harris. En dat is natuurlijk vreemd bij een artiest die veel covers heeft gemaakt, en op dit album vind ik de bijdrage an Conor Oberst het meest verrassend. Nog niet eens door hoe het klinkt, maar vooral omdat ik Conor Oberst iets minder dicht bij Emmylou Harris vind staan dan bijvoorbeeld Steve Earle of Lucinda Williams, en zelfs minder dan Mavis Staples. Maar zo zie je, dat is voor mij een kleine ‘discovery’.

Iedere week selecteert Spotify voor een afspeellijst nummers die ik waarschijnlijk wel leuk vind, maar niet ken (lees: nog niet heb afgespeeld). De lijst heet Discover Weekly. Dus: Dank je Spotify!

In deze blog kies ik drie suggesties die ik deze week heb gekregen: the good, the bad, and… the undiscovered. Een fantastisch nummer; een die niet echt ‘mijn ding’ is; en een die ik totaal niet verwachtte, maar die wel iets heeft.

The Good,

Na de eerste klanken van de lijst van deze week wist ik het: After the Goldrush van Trio: Linda Ronstadt, Dolly Parton en Emmylou Harris: sinterklaas, kerst en nieuwjaar op één dag, toch?
Maar nee, Lucinda Williams, ondersteund door jazzy begeleiding geven Jimi Hendrix’ Angel een nieuwe jeugd, wat zeg ik: een heel nieuw leven. De gitaar van Hendrix vervangen door een dartelende sax en het gruizige stemgeluid van Lucinda. Prachtig!

The Bad,

Het eerste wat ik dacht toen ik Looking back, I should have been home more often hoorde was dat het Rufus Wainright was. Het lijzige stemgeluidje, het laid back deuntje. En de stem van Rufus Wainright, daar kan ik niet zo goed tegen; krijg ik jeuk van. Zijn vader: grappig, zijn zus: bloody mother f*cking good, zijn moeder en tante: weergaloos! Maar Rufus, nee… en Richard Swift doet hier hetzelfde, dus, sorry Richard… the bad!

& the Undiscovered

Undiscovered is Gilbert o’Sullivan allerminst, maar dat hij bijna 50 jaar na zijn eerste en heel grote hits nog steeds nummers en albums produceert, dat vind ik toch wel een kleine ontdekking. Niet alleen de opvallende outfit – jaren-30-crisispakje – is uitgedaan, ook qua opmerkelijke nummers is het allemaal wat minder dan Nothing Rhymed en Alone Again, Naturally. Maar nog steeds licht verteerbare muziek met een herkenbaar stemgeluid. Het rechtvaardigt de plaats in Discover Weekly.

Iedere week selecteert Spotify voor een afspeellijst nummers die ik waarschijnlijk wel leuk vind, maar niet ken (lees: nog niet heb afgespeeld). De lijst heet Discover Weekly. Dus: Dank je Spotify!

In deze blog kies ik drie suggesties die ik deze week heb gekregen: the good, the bad, and… the undiscovered. Een fantastisch nummer; een die niet echt ‘mijn ding’ is; en een die ik totaal niet verwachtte, maar die wel iets heeft.

The Good,

We spreken jaren 1979. De jaren tachtig zijn in aantocht. Het ergste wat een muzikant in de jaren tachtig kan overkomen is kortsluiting, want dan doet de synthesizer het niet, en dan ontbreekt niet alleen de melodie, maar vooral ook het ritme aan ieder nummer. Maar niet bij Graham Parker! Lekker tegen de keer in bleef Graham Parker de pubrocker die hij in die late jaren zeventig was. Lekker meegolven op de golfjes die de punk rond die tijd met zich meebracht.

The Bad,

Deze week niet zo veel heel ‘slechte’ tracks waarvan Spotify wil dat ik ze discover. Keuze uit the Czars en John Grant die fanatiek de neuzen van hun schoenen bestuderen; ook wel weer een instrumentaaltje en een laatste nummer van een live-optreden in een cheesy jazz club. Maar waar ik echt niet van onder de indruk kan raken is de folk song die Sam Amidon zingt met ondersteuning van het Kronos Quartet. Het idee is duidelijk: een grensoverschrijdende poging tot fusie van klassiek/avant garde en de grass roots uit de VS of Ierland. Voor mij net iets te veel een rafelrandje

& the Undiscovered

Odyssey is niet het discogroepje van veertig tot vijftig jaar terug, maar een obscuur groepje Californiërs. Geruchten gingen dat ze iets met the Turtles te maken hadden, maar dat bleek niet het geval. En als dat het meest opmerkelijke is dat Allmusic.com over je kan vertellen ben je in ieder geval undiscovered gebleven. Waarom dan Quiero Saber in deze lijst? Omdat de stem van de zanger van Odyssey als twee druppels water lijkt op die van Jimmie Dale Gilmore, en die stem is nagenoeg niet te imiteren. Luister eens naar The Flatlanders of ga komende oktober naar Rambin’ Roots waar Jimmie Dale Gilmore optreedt met Dave Alvin.