Tag: odyessey

Iedere week selecteert Spotify voor een afspeellijst nummers die ik waarschijnlijk wel leuk vind, maar niet ken (lees: nog niet heb afgespeeld). De lijst heet Discover Weekly. Dus: Dank je Spotify!

In deze blog kies ik drie suggesties die ik deze week heb gekregen: the good, the bad, and… the undiscovered. Een fantastisch nummer; een die niet echt ‘mijn ding’ is; en een die ik totaal niet verwachtte, maar die wel iets heeft, of echt heel veel.

The Good,

Natuurlijk maakte Joni Mitchell een grote kans deze week ‘the good’ te kunnen leveren. Op het nippertje verslagen echter door een soort punkrocker in samenwerking met een folkartiest: Billy Bragg, samen met Joe Henry. En dat klinkt echt lekker. In het nummer Hobo’s Lullaby slagen ze erin, net als Bob Dylan en Johnny Cash bijna 50 jaar eerder om samen te zingen en daarbij geen enkele keer goed te timen.

The Bad,

“Wat ìs dit in hemelsnaam”? Een riedeltje gitaar, dan wat metronoomgetik en weer dat riedeltje, ietsje sneller. Het heet Guitar Speed en wordt gespeeld door Mark Harris. Tsja, het zal wel lesmateriaal zijn, maar het is vooral heel irritant. Slechte beurt Spotify. In elf weken toch wel een klein dieptepuntje.

& the Undiscovered

Roxy Music vond ik fantastisch, althans totdat het allemaal wat zijig begon te klinken: “Avalon‘, More than this en vooral Dance away (the heartache). En nu hoor ik juist dat nummer in een oude-stijl-jazzjasje gegoten. En dat klinkt leuk! En dan mag je een discovery worden genoemd omdat het Bryan Ferry zelf is die verantwoordelijk is voor dit nummer, ook in deze uitvoering. Gewoon leuk en in ieder geval heel sfeervol.

Iedere week selecteert Spotify voor een afspeellijst nummers die ik waarschijnlijk wel leuk vind, maar niet ken (lees: nog niet heb afgespeeld). De lijst heet Discover Weekly. Dus: Dank je Spotify!

In deze blog kies ik drie suggesties die ik deze week heb gekregen: the good, the bad, and… the undiscovered. Een fantastisch nummer; een die niet echt ‘mijn ding’ is; en een die ik totaal niet verwachtte, maar die wel iets heeft, of echt heel veel.

The Good,

Wat een prachtig, authentiek nummer: I keep a Close Watch on This Heart of Mine van John Cale. In de jaren tachtig heb ik het zelfs live mogen aanhoren in De Vereeniging in Nijmegen. En anderhalf jaar geleden vormde het nummer het begin van een uitvaartbijeenkomst van een middelbare-schoolvriend. De platgetreden term is dan indrukwekkend of kippenvel. In dit geval was het allebei op zijn plaats.

The Bad,

Eerder heb ik al gezegd dat ik het niet zo heb op de overdaad aan covers in de Weekly Discovery. En dat ik zo’n cover liever niet als ‘the Bad’ opvoer. Maar Bill Frisell verdient de dubieuze eer om deze week in mijn trio aanwezig te zijn. De reden: hij doet een gitaarcover van het beroemde Byrdsnummer en weet daarbij zelfs het specifieke Byrdgitaargeluid perfect te imiteren. Maar ja, dit is Spotify’s Discover Weekly, en niet een tribute festival waarvan we er deze zomer al voldoende kunnen beleven. “O, wat goed, het lijkt precies”. Jammer, iets meer durf had de meestergitarist gesierd.

& the Undiscovered

Iedere week kijk ik bij Allmusic.com even naar de nieuwe aanwinsten. Een maand of wat geleden werd het album Songs of Our Native Daughters positief beoordeeld. En terecht: vier zwarte vrouwen met een grote reputatie in de moderne folkmuziek ontmoeten elkaar en nemen prachtige nummers op. Pareltjes van verhalen, veelal voortkomend uit het zwarte verleden dat in de Verenigde Staten nog steeds aan de orde van de dag is. Maar verder niks meer van gehoord…
Quasheba, Quasheba is een van de hoogtepunten; geschreven door Allison Russell die ik eerder heb zien optreden met Po’Girl en met Birds of Chicago. Dat laatste in het zweterige zaaltje achter Café Trianon… met het saloonachtige uiterlijk.

Quasheba, Quasheba
You’re free now, you’re free now
How does your spirit fly?
Blood of your blood
Bone of your bone
By the grace of your strength we have life

From the Golden Coast of Ghana
To the bondage of Grenada
You kept the dream of hope alive
They burned your body
They cursed your blackness
But they could not take your lights

Eén tip deze week: ga naar Spotify en beluister de pareltjes op dit album! Songs of Our Native Daughters.

Iedere week selecteert Spotify voor een afspeellijst nummers die ik waarschijnlijk wel leuk vind, maar niet ken (lees: nog niet heb afgespeeld). De lijst heet Discover Weekly. Dus: Dank je Spotify!

In deze blog kies ik drie suggesties die ik deze week heb gekregen: the good, the bad, and… the undiscovered. Een fantastisch nummer; een die niet echt ‘mijn ding’ is; en een die ik totaal niet verwachtte, maar die wel iets heeft.

The Good,

Lokaal product, dat heeft toch altijd weer een voorkeur. Danny Vera steelt deze week de show in mijn Discover Weekly. De opmerkelijke man met de treurende gitaar. Bekend van de aan- en afkondigingsmuziekjes in Voetbal Inside of Veronica Inside is hij in staat tot heel veel meer. Oblivious Desire laat zijn sterke stemgeluid galmen, met strijkondersteuning die nog net functioneel is. En dat kun je dus gewoon op Nederlandse podia zien en horen.

The Bad,

Ik had ook weer kunnen kiezen voor een jazzy cover van een bekende popsong of voor wat nondescripte instrumentals. Maar dan toch maar liever een heel bijzondere combi. De vrouw die op mij ooit een verpletterende indruk maakte met de zin: “JEZZZZUS DIIIED FOR SUUMEBODY’S SINS, BUT NOT MIIINE…” is hier de zangeres van het slotlied van een documentaire over Paus Franciscus. Die paus is best oke, Patti Smith zal ook nog wel deugen, maar het is toch wel een aderlating sinds de opgejaagde atmosfeer van Horses in het post-punk tijdperk.

& the Undiscovered

Vorige week mijn heldin Emmylou Harris, deze week mijn held Johnny Cash als de grote discovery! Gaat het nog wel een beetje goed met mij?
Jawel, maar dit nummer bestaat eigenlijk helemaal niet. Het is gephotoshopt geluid. Redemption Day is een mid-tempo nummer van Sheryl Crow uit 1996. Als ik het al kende was het de uitvoering van Johnny Cash VI uit 2003, vlak voor de dood van de oude basbeer. Deze remix is de beste uitvoering. Het tempo is omlaaggeschroefd – zoals het hoort op redemption day – tot Hurt-achtige dimentsies; de gebroken stem van the man in black blijft beperkt tot twee minuten. Net genoeg. En dan klopt het nummer helemaal! Een ware discovery, misschien ook wel voor Sheryl Crow zelf. Zie ook de clip: https://www.youtube.com/watch?time_continue=41&v=rKg0vz0HIlo